Мы перакананы, што кожнае дзіця, апынуўшыся ў новай краіне і культуры, мае права гуляць і заставацца сабой.
Мы верым, што сацыялізацыя не патрабуе адмовы ад уласнай ідэнтычнасці, а наадварот, павінна ўмацоўвацца дзякуючы найбольш поўнаму раскрыццю патэнцыялу асобы дзіцяці.
Менавіта гэтай мэце прысвечана дзейнасць Liberi Ludi. Апынуўшыся ў новай краіне, дзеці сутыкаюцца з новай мовай, новымі аднагодкамі і новым культурным асяроддзем, аднак гэта не павінна патрабаваць ад іх адмовы ад таго, кім яны ўжо ёсць. Культурная памяць, родная мова сям’і і ранейшыя дасягненні дзяцей не з’яўляюцца перашкодай для інтэграцыі. Наадварот, яны павінны стаць асновай, якая дапаможа дзецям асвоіцца ў новых для сябе ўмовах.
Мы зыходзім з пераканання, што дзеці – гэта ўжо асобы, што адбыліся як аўтары, і перш за ўсё – уласнага жыцця. Задача дарослых не вучыць іх «упісвацца» ў новыя ўмовы, а зрабіць так, каб дзіця адчувала сябе роўным з іншымі ў новым соцыуме. Liberi Ludi дасягаюць гэтай мэты праз мастацтва, бо мастацкая мова – гэта мова, якой любое дзіця валодае яшчэ да таго, як школа возьмецца яго вучыць.
Мы перакананы, што культура – гэта працэс, у якім дзеці ўдзельнічаюць самастойна, а не аб’ект, які ім прапануюць звонку. Што гульня – гэта важная форма культурнай працы дзіцяці. Што дзіцячы твор, якім бы маленькім ён ні быў, дае дзіцяці магчымасць быць пачутым. А новы дом, новая культура і новая супольнасць перастаюць быць чужымі толькі тады, калі яго ўласны голас гучыць там гучна.